Radio Programowe - wstęp

Osiągnięcia współczesnej techniki półprzewodnikowej umożliwiają przetwarzanie spróbkowanych sygnałów analogowych z bardzo dużymi częstotliwościami. Cyfrowe przetwarzanie sygnałów w urządzeniach radiokomunikacyjnych jest stosunkowo nową dziedziną nauki. Jej burzliwy rozwój datuje się na rok 1995 kiedy to w „IEEE Communications Magazine” opublikowano cykl artykułów o radiu programowym (Software Defined Radio – nazywane w dalej jako SDR). SDR składa się z dwóch przetworników cyfrowo-analogowych, dwóch przetworników analogowo-cyfrowych oraz z bloku cyfrowego przetwarzania sygnałów (DSP) – rys. 1.

SDR
Rys. 1. Podstawowa struktura SDR.

Struktura taka zapewnia elastyczność niespotykaną w tradycyjnych urządzeniach analogowych zapewniając:

  • możliwość realizacji lub modyfikacji dowolnej emisji radiowej bez konieczności ingerencji w płytkę drukowaną;
  • łatwość dostosowania układu do nowej emisji, innego odstępu międzykanałowego;
  • możliwość uzyskania dużej stałości częstotliwości – wynikającą z zastosowania tylko jednego oscylatora kwarcowego;
  • możliwość uruchomienia transceivera bez konieczności skomplikowanego strojenia i regulacji;
  • mniejsze wymagania odnośnie ekranowania (sygnał jest przetwarzany cyfrowo tak wiec zakłócenia EMC oddziałują jedynie na przetworniki).

Cechy te spowodowały, że współcześnie produkowane nowoczesne urządzenia radiokomunikacyjne coraz częściej bazują na technologii SDR.